گابریل گارسیا مارکز٬ نویسنده ی بزرگ آمریکای لاتین بواسطه ی عوارضی در مزاج و سلامتی اش (سرطان لنفاوی) از زندگی اجتماعی خود خداحافظی کرده است.

او نامه ای به دوستانش فرستاده است و با سپاس از اینترنت که همگی ما را قادر ساخته تا آنرا با هم تسهیم کنیم.

من خواندن آنرا به شما توصیه می کنم٬ چرا که این متن کوتاه توسط درخشانترین آمریکایی لاتین تبار از سالها پیش نگاشته شده است که حقیقتا الهام بخش است.

" اگر برای نمونه خدافراموش کند که من فقط یک عروسک خیمه شب بازیم و به من تکه ای بیشتری از زندگی بدهد٬ من از همه ی آن زمان سود برده و استفاده خواهم کرد٬ بهترین کاری که می توانم انجام دهم"

شاید نگویم هرچه را که می اندیشم اما قطعا درباره ی هرچه می گویم اندیشه می کنم.

به هرچیزی ارزش می نهم نه فقط برای اینکه باارزشند٬ بلکه برای آنچه آنها ارائه می کنند و بیان می دارند٬

کمتر خواهم خوابید و بیشتر رویا خواهم دید٬ برای هر دقیقه ای که چشمانمان را رویهم می گذاریم٬ بمدت شصت ثانیه روشنایی و نور را از دست می دهیم.

ادامه می دادم ازآنجایی که دیگران متوقف شده اند٬ و برمی خاستم وقتی که دیگران می خوابند.

اگر خدا تکه ای بیشتری از زندگی به من می داد ساده تر لباس می پوشیدم٬ در نور آفتاب غوطه می خوردم٬ برهنه خود را رها می کردم٬ نه فقط جسمم را بلکه روحم را نیز.

به مردم ثابت می کردم که چقدر در اشتباهند که فکر می کنند چونکه پیرتر شده اند عاشق شدن را قطع کرده اند٬ چراکه آنها عملا از همان زمانی که عاشق شدن را متوقف کرده اند٬ شروع به پیر شدن کرده اند.

به کودکان دو بال می دادم٬ اما آنها را به تنهایی رها می کردم تا هرکدام بیاموزد که چگونه با تکیه بر خود پرواز کند.

به فرد سالخورده٬ نشان می دادم که آنها چگونه می میرند نه با فرآیند مسن شدن بلکه با غفلت کردن.

چیزهای زیادی از شما یاد گرفته ام...

من یاد گرفته ام که هرکس می خواهدتا بر بالای کوه زندگی کند٬ اما فراموش می کند که اصل مطلب همان چگونگی راه پیمودن است.

من یاد گرفته ام که وقتی نوزادی تازه تولد یافته انگشت شست پدرش را چنگ می اندازد٬ برای همیشه در قلب او جا گرفته است.

مطالب زیادی را از همه ی شما آموخته ام.

همیشه بیان کن٬ آنچه را که احساس می کنی و انجام بده آنچه را که فکر می کنی.

اگر من می دانستم که امروز آخرین وقتی است که شما را خواهم دید٬ شما را قویا به آغوش خواهم گرفت تا نگهبان روحتان باشم.

اگر من بدانم که این دقایق آخرین دقایقی هستند که من شما را خواهم دید٬ به شما می گفتم که "عاشقتان هستم" و به این فرض بسنده نمی کردم که شما خود آنرا می دانید.

همیشه صبحگاهی هست که در آن زندگی به ما فرصتی دوباره می دهد تا کارهای خوبی انجام دهیم.

به خودتان نزدیک باشید٬ به عزیزانتان٬ و به آنها بگویید که چقدر به آنها نیاز دارید و چقدر عاشقشان هستید و چقدر به آنها توجه دارید. زمانی را برای بیان این جملات بگذارید٬ "متاسفم"٬ "مرا ببخش"٬ "لطفا"٬ "متشکرم" و همه ی کلمات قشنگ و دوست داشتنی که بلدید.

هیچکسی شما را به خاطر نخواهد آورد اگر شما افکارتان را پیش خود بصورت راز نگه دارید٬ خودتان را وادار کنید تا آنها را بیان و ابراز دارید.

به دوستان و عزیزانتان نشان دهید که چقدر به آنها علاقمندید.

این مطلب را به افرادی که به آنها علاقمندید یا عاشقشان هستید بفرستید.

برای شما با بیشترین عشق و علاقه.